Go to Top

Haloterapia

Haloterapia pochodzi od greckiego halos, czyli sól. Słowo to oznacza zatem terapię przy wykorzystaniu soli. Wiele form haloterapii jest znane i stosowane od tysiącleci. Pierwsze zapiski o uzdrowiskach w Polsce znajdujemy w XII w. Dotyczą one kąpieli w wodach mineralnych.

Pierwsze ośrodki inhalacji są dziełami przypadku. Rozróżniamy inhalacje z udziałem wilgotnego aerozolu solankowego oraz suchego aerozolu solnego. W 1806 roku za radą Staszica wybudowano tężnię solankową w Ciechocinku, która to miała służyć w procesie produkcyjnym warzenia soli konsumpcyjnej. W krótkim czasie zorientowano się, że atmosfera wokół tężni nasycona jest aerozolem solankowym powstającym w wyniku opadania solanki z dużej wysokości. Rozbijając się na coraz drobniejsze krople przy wspomaganiu wiatru i słońca powstaje aerozol solankowy. Tym sposobem fabryka soli stała się ośrodkiem sanatoryjnym.

W XIX wieku jedynym ośrodkiem haloterapii, gdzie zastosowano inhalacje suchym aerozolem solnym, była Wieliczka. Suchy aerozol solny był produktem ubocznym prac górniczych związanych z wydobyciem soli kamiennej. Na dobroczynny wpływ środowiska Wieliczki jako pierwszy zwrócił uwagę praktykujący w Kopalni lekarz Feliks Boczkowski, który po analizach oraz wieloletnich obserwacjach górników doszedł do wniosku, iż rzadko chorują oni na choroby układu oddechowego.